گام‌های نوشتن یک مقاله پژوهشی

روشن و گیرا نوشتن یک مقاله می‌تواند به اندازه‌ی خود کار علمی انجام شده در پذیرش مقاله و خوانده شدنش اثرگذار باشد. همان اندازه که خوب مقاله نوشتن می‌تواند اهمیت دارد، یادگیری آن نیز می‌تواند در دسترس باشد. از آنجا که زبان علمی بسیار استاندارد و ساده است، پیروی از یک رشته از اصول دست کم به شیوایی مقاله کمک شایانی می‌کند. این موضوع به ویژه برای کسانی که زبان نخستشان انگلیسی  نیست پرارزش است. در این نوشتار- و بخش‌هایی که در پی خواهد آمد-، این پایه‌های کلی مقاله نویسی، ترتیب آنچه باید در هر بخش از مقاله گفته شود، و نکته‌هایی در کاربرد زبان را بازگو خواهم کرد. با پیروی گام به گام از طرحی که در اینجا می آید، می‌توان فرآیند نوشتن مقاله را ساده تر کرد.

۱. بررسی یک مقاله پژوهشی

پیش‌گفتار

مهم‌ترین هدف پیش‌گفتار فراهم آوردن بنیاد مقاله است. متن آن از یک توضیح کلی درباره‌ی موضوع آغاز می‌شود و با بررسی پژوهش‌های مرتبط با موضوع  و بیان پرسش اصلی مطالعه ادامه می‌یابد.

روش

بخش روش به بیان اینکه چگونه و با چه موادی آزمایش انجام شده می‌پردازد. این رسمی‌ترین بخش مقاله است و نوشتن آن از دیگر بخش‌ها کمتر زمان می‌گیرد.

نتایج

در بخش نتایج یافته‌های پژوهش به همراه شکل و جدول نشان داده می‌شود. این بخش نیز رسمی است، چرا که تنها به خواننده نتایج را میگوید، بدون آنکه درباره‌ی آنها چندان سخن بگوید. معمولی پیام اصلی بخش نتایج در واپسین بند آن آورده می‌شود.

بحث

بخش بحث گفتاری کلی درباره‌ی آنچه که از مطالعه آموخته شده را پیش می‌کشد که معمولا این کار را با یادآوری‌هایی به نکته‌هایی که در مقدمه گفته شده انجام می‌دهد. در این بخش نویسنده آزادی بیشتری در شیوه‌ی بیان دارد.

۲. پیش‌گفتار

بخش مقدمه‌ی یک مقاله معمولا از طرح زیر پیروی می‌کند. هدف این طرح این است که جایگاه مطالعه را روشن کند و اهمیتش را نشان دهد.

۲.۱ گام‌های نوشتن پیش‌گفتار مقاله

گام نخست: روشن کردن قلمروی پژوهش

ا. با نشان دادن اینکه محدوده‌ی کلی پژوهش ارزشمند، جالب، پرسش برانگیز است. (این بخش اختیاری است و بیشتر در مجله‌های زیستی پزشکی می‌آید)

ب. با معرفی و بررسی پژوهش‌های گذشته که مربوط به همین مطالعه می‌باشد (این بخش اجباری است)

گام دوم: روشن کردن جایگاه پژوهش

منظور از جایگاه پژوهش، نشان دادن مشکلی در پژوهش‌های پیشین، پرسیدن پرسشی درباره‌ی آنها، فرضیه ای را مطرح کردن یا به هر روشی بیان کردن این نکته است که پژوهش‌های پیشین را باید گسترش داد. (این بخش اجباری است)

گام سوم: پرکردن جایگاه

ا. با بیان هدف مطالعه‌ی کنونی  (اجباری)

ب. با بیان مفهوم تجربی/آزمایشی (اختیاری)

پ. با بیان یافته‌های اصلی (اختیاری)

۲.۲ روشن کردن جایگاه پژوهش در پیش‌گفتار (گام دوم)

گام دوم از بسیاری جهت ها کلیدی‌ترین بخش در پیش‌گفتار است. این بخشی است که گام نسخت (آنچه را که میدانیم و کارهایی که انجام شده) را گام سوم (آنچه که پژوهش کنونی میخواهد انجام دهد) پیوند می‌دهد. از این رو، بخش دوم دلیل پژوهش را نشان می‌دهد.
در پایان بخش دوم خواننده باید بداند که پس از آن چه چیزی خواهد آمد.  بیشتر زمان‌ها،  در بخش دوم یک کمبود را نشان می دهند. برای نمونه میگویند که کارهایی که تاکنون انجام شده نابسنده بوده‌اند. گاهی بخش دوم میتواند شکل یک نقد را بگیرد. این بخش اغلب بسیار کوتاه است و یک یا دو جمله را در بر میگیرد.نمونه هایی از بخش دوم در مقاله‌ای چاپ شده(Torroja, L., Packard, M., Gorczyca, M., White, K., & Budnik, V. (1999). The Drosophila beta-amyloid precursor protein homolog promotes synapse differentiation at the neuromuscular junction. The Journal of neuroscience : the official journal of the Society for Neuroscience, 19(18), 7793–۸۰۳. ):

بخش دوم

۲.۳ پرکردن جایگاه پژوهش

سومین گام در نوشتن پیش‌گفتار بیان این است که چگونه میخواهید کمبودی را که در کارهای گذشته بوده، یا پرسشی که مطرح کرده اید، را پاسخ بدهید این بخش اجباری است.  این بخش در نمونه مقاله‌ی بالا، واپسین بند است.

۲.۴ ارجاع دادن به مقاله‌ها و زمان فعل

بیشتر جمله‌هایی که در آن نیاز به ارجاع است را می‌توان در گروه‌های زیر دسته‌بندی کرد:

زمان گذشته (برای ارجاع به یک مقاله):

Schmid et al. (12) demonstrated that overexpression.. .

زمان حال کامل ( برای ارجاع به چندین مقاله که درباره‌ی یک موضوع هستند):

Genetic analysis have demonstrated that neuregulin-1 function is essential during embryonic development (1,2,3,4,5).

زمان حال ( برای ارجاع به چندین مقاله‌ی جدید):

The neuregulin-1 gene encodes multiple ligands for erbB receptor tyrosine kinases (12, 13).

زمان فعل همچنین بستگی به نوع فعلی دارد که به کار می‌رود. اگر فعل ها درباره‌ی پژوهشی باشند که انجام شده، زمانشان گذشته است. ولی اگر درباره‌ی آنچه باشند که پژوهشگر اندیشیده یا نوشته، می‌توان از زمان حال یا حال کامل بهره برد.

۳. روش‌ها

این بخش از مقاله‌ی علمی، رسمی‌ترین و کوتاه‌ترین بخش است. زمان فعل معمولا گذشته است، هرچند که می‌توان در برخی موارد از زمان حال نیز بهره برد. اگر روش‌های شناخته شده را توضیح می‌دهید، فعل مجهول به کار ببرید. ولی اگر روشی جدید را به کار می‌برید، کاربردی جدید از روش است یا تغییراتی در روش داده شده، بهتر است از فعل معلوم استفاده شود (جمله فاعل داشته باشد).

منبع:

https://myphdstudies.wordpress.com