سرطان- گورخرماهی

گورخر ماهی‌هایی که تومور بیماران سرطانی در آنها کاشته شده می‌تواند راهنمایی برای درمان سرطان باشند

هشت سال پیش ریتا فیور،  متخصص زیست‌شناسی رشد متوجه شد که مادرش، که در آن زمان نیاز به درمان سرطان داشت، داروهای متفاوتی را دریافت می‌کند که وابسته به هیچ چیزی بیش‌تر از بیمارستانی که او انتخاب کرده نیست. فیور عصبانی شد. «تو نمی‌دانی داروی A بهتر است یا B » او گفت. «این مشکلی بزرگ است.» اکنون او این مشکل را با یک ماهی نشان‌یابی می‌کند.

فیور که در مرکز مبارزه با ناشناختی‌ها در شهر لیبسون پرتغال مشغول به کار است، همراه با همکارش در این هفته گزارشی از رشد سلول‌های سرطانی کاشته شده در نوزاد‌های گورخور ماهی دادند. هر ماهی یک مدل کوچک و قابل درمانی از سرطان بیماران می‌شود. چنین آواتارهای سرطانی با موش‌ها ایجاد شده است، اما این رهیافت ماهی‌وار می‌تواند سریعتر و ارزانتر باشد و بدین‌ترتیب برای بیماران بیشتری قابل دسترس گردد. «گورخر ماهی می‌تواند طاقچه منحصر به فردی برای درمان سرطان باشد،» این گفته لئونارد زون از مدرسه پزشکی هاروارد در بوستون است که در طول بیش از یک دهه از این ماهی برای مطالعه چگونگی رشد سرطان استفاده کرده است.

برای ایجاد آوتارهای موش، پژوهشگران تعدادی از سلول‌های سرطانی بیماران را در موش‌هایی که فاقد سیستم و ایمنی بودند کاشتند و بررسی کردند که آیا داروهای مختلف تومورهایی که در این حیوانات رشد کرده را می‌توانند تخریب کنند. اما چنین آزمایش‌هایی روی موش‌ها گران است و نیاز به ۲ تا ۶ ماه زمان برای تحویل نتیجه دارد.

گورخر ماهی ، که به طور گسترده برای مطالعه ارگانیسم‌های آزمایشگاهی استفاده می‌شود، ارزان‌تر و سریعتر است، اما آنها نسبت به موش‌ها فاصله تکاملی بیشتری با انسان دارند. بنابراین فیور و همکارانش ابتدا تعیین کردند که آیا تومورهای انسانی رفتارهای یکسانی در گورخر ماهی دارد یا خیر. زمانی که این دانشمندان سلول‌های سرطان روده بزرگ را به جنین‌های گورخرماهی اضافه کردند و اجازه دادند که این تومورها ۴ روز رشد کنند، تومورهای حاصل شده ۳ مشخصه از تومورهای انسانی نشان دادند: تقسیم سلولی سریع، تشکیل رگ‌های خونی برای پشتیبانی از مواد غذایی، و قابلیت پخش شدن به دیگر محل‌های بدن.

سپس این تیم دو ترکیب شیمیایی کوکتایل که به طور رایج برای درمان سرطان روده بزرگ استفاده می‌شود را به آب ماهی‌ها اضافه کرد و دریافت که بعضی از تومورهای کوچک‌ شده‌اند اما روی بعضی دیگر بی تاثیر بوده است. این نتایج نشان داد که آواتارهای ماهی می‌تواند میان کارایی و عدم‌کارایی داروها تبعیض قائل شود. سپس این پژوهشگران، سلول‌هایی از تومورهای روده بزرگ ۵ بیمار را به نوزادهای گورخر ماهی‌های متفاوت تزریق کردند و سپس همان ترکیبات شیمیایی دارویی که بیماران دریافت کرده بودند را به این ماهی‌های تزریق کردند. در چهار مورد از پنج مورد، پاسخ این تومورها در آواتارهای گورخرماهی‌ها به درستی پیش‌بینی کرد که آیا تومورهای بیماران پس از ۳ تا ۶ ماه بعد از جراحی برمی‌گردند یا خیر، این تیم در مجموعه مقالات آکادمی ملی علم گزارش داد.

فیور می‌گوید، به دلیل زمان مورد نیاز برای تولید آواتارهای سرطان موش‌، پزشکان معمولا از آنها برای انتخاب پیگیری‌های درمانی در صورت مواجه با شکست اولیه استفاده می‌کنند. اما همه گام‌ها برای تولید آوتارهای ماهی، از کاشت تومورها تا تحلیل نتایج، تنها ۲ تا ۳ هفته زمان می‌برد، بنابراین آنها می‌توانند در انتخاب شیوه درمان اولیه برای بیماران مفید باشند، او گفت.

او همکارش اولین افرادی نیستند که تلاش در ساختار آوتار سرطان گورخر ماهی کرده‌اند، اما کار آنها متقاعد کننده‌تر بوده است، این را زون گفت. ریچار وایت، سخت پوست شناسی در مرکز سرطان اسلوان کترینگ در شهر نیویورک پیش‌بینی می‌کند که این ماهی‌ها آینده‌ای در شخصی‌سازی درمان سرطان دارند. «محاسبه سود این کار ساده است،» او گفت. ساخت آوتارهای موش برای هزار بیمار غیر ممکن است، او گفت، «اما این کار با ماهی‌ها آسان است.»

هنوز، زون هشدار می‌دهد که همه داروهای انسانی روی گورخرماهی‌ جواب نمی‌دهد، بنابراین، »ما نیاز به مطالعه بیشتر روی بیمارن داریم، تا دید وسیع‌تری از انیکه چگونه این رهیافت را به کار بگیریم به دست آوریم». فیور و همکارانش برنامه دارند که این کار را روی گروه بزرگتری از بیماران مبتلا به سرطان روده بزرگ و بیماران که دیگر نوع سرطان مانند سرطان پستان دارند انجام دهند. «ما می‌خواهیم داروهایی که به بیماران سرطانی داده می‌شود روی ماهی‌‌ها آزمایش کنیم و ببینیم چه نتایجی به دست می‌آید.»

دیدگاه‌تان را بنویسید: