مسکن

کلاس جدیدی از مسکن‌ها برای کاهش درد و ترک اعتیاد

دانشمندان کلاس‌های جدیدی از داروها را بررسی می‌کنند که روزی می‌تواند با درد و اعتیاد مواد مخدر بجنگد. هنوز در آغاز راه است، اما پژوهشگران گزارش دادند که مولکول کوچک جدیدی کشف کرده‌اند که به طور انتخابی به آنزیم طولانی-هدف‌گیر متصل می‌شود و درد و اعتیاد به مواد مخدر را متوقف می‌سازد در حالی که در کار آنزیم‌های حیاتی مرتبط با عملکرد سلول‌های سالم دخالت نمی‌کند. این ترکیب کشف شده جدید احتمالا به این زودی‌ها تبدیل به دارو نمی‌شود، اما می‌تواند شروعی برای یافتن دیگر اهرم‌های انجام این کار باشد.

درد و اعتیاد تعداد ریشه‌های بیوشیمیایی دارد که درمان را بدون تاثیر گذاشتن بر دیگر عملکردهای حیاتی سلول‌ها مشکل می‌سازد. امروزه بیشتر مسکن‌های قوی مخدرها هستند که می‌توان از جمله آنها به هروئین، اکسی کدون، و هیدروکودون اشاره کرد. علاوه بر قطع درد، آنها مانعی سر راه کار آنزیم‌های شناخته شده به نام آدنیلات سیکلاز می‌شوند. آدنیلات سیکلاز انرژی‌های سلولی یا ATP را به مولکولی درگیر در ارتباطات شیمیایی درون یاخته‌ای به نام آدنوزین مونوفسفات حلقه‌ای یا cAMPها تبدیل می‌کنند . مصرف مواد افیونی مزمن موجب شود که سلول‌ها برای جبران، فعالیت آدنیلات سیکلاز را افزایش دهند که این موجب افزایش دیوانه‌وار cAMP می‌شود. زمانی که مصرف کنندگان مواد مخدر سعی می‌کنند استفاده از آن را کنار بگذارند، سطح cAMPها بالا باقی می‌ماند و داروهایی مانند بوپرنورفین که این سطح را کاهش می‌دهند عوارض جانبی ناخواسته با خود به همراه می‌آورند.

داروهای کشف شده جدید وعده می‌دهند که cAMP های یکی از آنزیم‌های آدنیلات سیکلاز به نام AC1 را کاهش می‌دهند. انسان ۱۰ آدنیلات سیکلاز دارد که همه آنها ATP  را به cAMP ها تبدیل می‌کنند، اما این آنزیم‌ها در بافت‌های مختلف و سطوح مختلفی قرار دارند که نشان می‌دهد آنها چنیدن هدف مجزا دارند. بیش از ۱۵ سال، آزمایش‌ها روی موش‌های بدون ژنی برای AC1 نشان داد بود که آنها حساسیت کمتری نسبت به درد دارند و نشانه‌های کمتری از وابستگی به مواد مخدر در آنها دیده می‌شود. اما این آنزیم همراه با خویشاوند نزدیکش AC8 به نظر می‌رسد به شدت در شکل گیری حافظه در منطقه‌ای از مغز به نام هیپوکامپ نقش دارند.

این می‌تواند خبرهای بدی برای درمان‌های احتمالی که AC1  را بلوکه می‌کنند باشد، این گفته وال وات داروشناس دانشگاه پوردو است. او همچنین گفت، اما خبر خوب هم هست، مطالعه روی دیگر حیوانات نشان می‌دهد که حافظه شکل گرفته شده از همکاری AC1 و AC8 کم تاثیر است، بنابراین اگر درمان‌ها AC1 را بلوکه کنند احتمالا تنها تاثیر اندکی روی حافظه می‌گذارد.

این دانشمندان را برانگیخته تا AC1 را مسدود کنند در حالی که AC8 دست نخورده باقی بماند. در ۲۰۰۱ پژوهشگرانی به رهبری مینی زو، عصب شناس دانشگاه تورنتو گزارش دادند که که ترکیب شبه دارویی را یافته‌اند که ۱۰ برابر بیشتر AC1  را به نسبت AC8  مسدود می‌کند. اما هنوز بعضی از AC8 ها  بلوکه می‌شوند.

وات و همکارانش به بهتر انجام دادن این کار امیدوار هستند. آنها همچنین می‌دانند که ترکیب گیاهی فورسکولین به نظر می‌رسد هر دو آنزیم را دستکاری می‌کند و تولید cAMP آنها را افزایش می‌دهد. اغلب داروهایی که خروجی‌های آنزیم‌ها را افزایش می‌دهند می‌توانند از لحاظ شیمایی شبیه به آنهایی باشند که خروجی‌ها را کاهش می‌دهند، چون هر دو با مکان‌های هدف یکسانی تعامل می‌کنند و فقط شیوه تعامل آنها مختلف است. بنابراین وات و همکارانش تصمیم گرفتند آزمون شیمیایی را طراحی کنند که گروه کوچکی از ترکیبات شیمیایی چون فورسکولین را بررسی می‌کند تا ترکیبی را بیابند که AC1  را مسدود می‌کند اما کاری با AC8  ندارد.

چیزی که آنها به تازگی یافتند این ماه در ژورنال ساینس سیگنالینگ منتشر شد. در مطالعات سلولی ترکیبی که ST034307 صدا زده می‌شود یافت شد که AC1 را مسدود می‌کند و cAMP های آن را کاهش می‌دهد در حالی که کاری با AC8  ندارد. وقتی که این ترکیب روی موش‌ها امتحان شد احساس نسبت به درد در آنها را کاهش داد.

با این حال وات متذکر می‌شود که هنوز ST034307 احتمالا یک داروی خوب نیست. به نظر می‌رسد تنها در مقادیر بالا ترکیبات را می‌توان مدیریت کرد. او می‌گوید تیمش اخیرا بلوکه کننده‌های مرتبط با AC1 را یافته‌اند که به نظر می‌رسد قوی‌تر هستند. اما آنها هنوز دنبال آزمایش تاثیر در و اعتیاد این ترکیبات روی حیوانات هستند. و تا آزمون این ترکیبات روی انسان مسیر بسیار طولانی در راه است. اما این می‌تواند جان هزاران فرد را نجات بدهد، و حتی نتایج اولیه امیدوار کننده بوده‌اند.

 منبع: ساینس

دیدگاه‌تان را بنویسید: