توهم

چطور ذهن شما، شما را از متوهم شدن محافظت می‌کند

بیش از ۳۰۰ سال پیش، فیلسوفی به نام رنه دکارت سوالی پرسید: اگر حس ما نتواند همیشه سالم و درست باشد، چطور می‌توانیم تخیل را از واقعیت تشخیص بدهیم؟ مطالعه جدید نشان داد که باز هم قادر هستیم، چون یمغز ما نوارهای واقعیت را با استفاده از پرسش‌دائم باورها و انتظارات گذشته‌ به روز نگه می‌داد. توهم یا پریشان پنداری زمانی رخ می‌دهد که این چک کردن‌های داخلی شکست بخورند. این یافته می‌تواند نقطه‌ای رو به جلو برای درمان بهتر اسکیزو فرنی و دیگر اختلالات روانی باشد.

این مطالعه «کاری بسیار زیبا» است که گام مهمی برای شناسایی مناطقی از مغز که توهم را تولید و آن را بررسی می‌کنند است، این گفته جئورگ نورتوف، دانشمند علوم اعصاب از دانشگاه اتاوا است که در این کار درگیر نبود.

ما همیشه این دنیا را آنطور که می‌بینیم یا می‌شنویم درک نمی‌کنیم. برای مثال، در آزمونی که در سال ۱۸۹۰ در دانشگاه یله طراحی شد، پژوهشگران مکررا به داوطلبان تصویری همراه با آهنگ نشان دادند. زمانی که این دانشمندان نواختن این آهنگ را متوقف کردند، شرکت‌کنندگان هنوز زمانی که این تصویر نشان داده می‌شد آهنگ را می‌شنیدند. چنین توهم‌های شنیداری در زندگی روزمره اتفاق می‌افتد: زمانی که شما فکر می‌کنید صدای زنگ تلفن‌تان را می‌شنوید، و وقتی آن را پیدا می‌کنید می‌بینید خاموش است. «وقتی افراد بسیار زیاد انتظار دارند صدایی را بشوند، مغز آن صدا را برای آن‌ها می‌شنود،» این گفته آلبرت پاورس، روانشناسی در دانشگاه یله و مولف مطالعه جدید است.

این مثال‌ها نشان می‌دهد که توهم زمانی برمی‌خیزد که وزن باورها و انتظارات در مورد جهان برای مغز از درک حسی‌ای که دریافت می‌کند بیشتر باشد، این را فلیپ کورلت، دیگر مولف این مقاله و روانشناس دانشگاه یله گفت. برای آزمون این ایده، او، پاورس، و همکارانش تصمیم گرفتند نسخه‌ای از آزمون سال ۱۸۹۰ را برای چهار گروه مختلف به کار ببرند: افراد سالم، افراد مبتلا به بیماری‌های روانی که صدا نمی‌شنود، افراد مبتلا به بیماری اسکیزوفرنی (زیر مجموعه‌ای از روانپریشی)، و افرادی که معمولا صداهایی را می‌شنوند اما منبعش را پیدا نمی‌کنند.

این پژوهشگران هر یک از این افراد برای رابطه با یک تصویر شطرنجی با یک صدای یک ثانیه‌ای یک کیلوهرتزی تمرین دادند.همچنان که این تیم شدت و گاهی اوقات تمام تنظیمات آهنگ را تغییر می‌داد، از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا زمانی که آهنگ را شنیدند دکمه‌ای را وابسته به میزان سطح اطمینان‌شان از شنیدن آهنگ زیاد یا کم فشار دهند. با استفاده از اسکنرهای تصویربرداری رزونانس مغناطیسی، این پژهشگران عکس‌فوری از فعالیت مغز شرکت‌کنندگان هنگام فشار دکمه‌ها به دست آوردند.

این تیم فرض کرد افرادی که صداها را می‌شنوند به احتمال قوی توهم‌های شنیداری را باور می‌کنند. این دقیقا چیزی است که آنها پیدا کردند: هم اسکیزوفرنی‌ها و هم بیماران روانی نسبت به افراد کنترل شده سالم ۵ برابر بیشتر صدایی که وجود نداشت را شنیدند. آنها همچنین نسبت به افراد سالم ۲۸ درصد مطمئن‌تر بودند که صدایی که اصلا وجود نداشت را می‌شنوند، این پژوهشگران امروز در ژورنال ساینس گزارش دادند.

همچنین در اسکیزوفرنی‌ها و بیماران روانی، چندین ناحیه مغز  که مسئول چک کردن ارائه‌های درونی واقعیت بودند فعالیت‌های عصبی ناهنجاری انجام می‌دادند. برای مثال در ففردی که شدت توهم بالا بود، فعالیت‌ مخچه‌ آنها (یک برآمدگی چین خورده در پشت سر) کم بود. مخچه نقش حیاتی در برنامه‌ریزی و هماهنگی حرکات پیش رو در فرد دارد، فرایندی که برای به روز رسانی‌های مداوم درک فرد از جهان بیرون لازم است.

این یافته‌ها مهر تاییدی بر این قضیه است که چگونگی درک کردن دنیا، ایده‌ها، و باورها می‌تواند بر حواس غلبه کند، پاور گفت. این همچنین نشان می‌دهد که مخچه یک نقطه کلیدی علیه این انحراف است.نورتوف می‌گوید آزمون‌های آینده باید بررسی کنند که آیا هیچ تفاوت موثری میان مغز بیماران سالم و روانی در هنگام استراحت وجود دارد یا خیر. چنین مطالعاتی می‌تواند درمان‌های آزمایشگاهی کنونی مانند تحریک مغناطیسی مغز، که از طریق شوک الکتریکی نواحی فعالیت مغز را در نواحی تحت درمان افزایش یا خنثی می‌کند. حتی وعده‌های بیشتر، کورلت می‌گوید که مطالعاتی مانند این می‌تواند پزشکان را در پیش‌بینی اینکه چه کسی احتمال مبتلا شدن به اسکیزوفرنی‌ دارد را یاری کرده و به آنها اجازه دهد تا درمان‌های اولیه را جستجو کند.

دیدگاه‌تان را بنویسید: