شناسایی رنگ

نگاه‌های خیره شده نوزادها نشان می‌دهد ما در بدو تولد رنگ‌ها را درک می‌کنیم

مگر آنکه کور رنگ باشید، شما ایده‌ی خوبی در مورد آنچه قرمز، سبز، و آبی است دارید. با این حال این برچسپ‌ها تقسیم کننده‌های دلخواه طیف رنگی بوده‌اند: هیچ نقطه صریحی از طول موج نور که ادعا کنیم در آن نارنجی به قرمز تبدیل شود وجود ندارد. بنابراین مدت‌های طولانی دانشمندان علوم شناختی در شگفت بودند که آیا ما برچسپ‌ها را از فرهنگ‌مان یاد می‌گیریم و یا از زیستمان به ارث می‌بریم. در حال حاضر یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که کودکان رنگ‌های قرمز، زرد، سبز، آبی، و بنفش را به عنوان دسته‌های متفاوت تشخیص می‌دهند، این نشان می‌دهد حداقل بعضی از تمایزگرها سخت عجیب و غریب هستند.

«من آن را واقعا قانع کننده یافتم،» این گفته میشائیل وبستر، روانشناسی است که ادراکات دیداری را در دانشگاه نوادا مطالعه می‌کند، که در این کار درگیر نبود. «این فورا ذهن هر کسی را تغییر نمی‌دهد. اما تکه بسیار خوبی دیگری در این پازل است.»

دانشمندان نمی‌توانند از یک نوزاد بپرسند که چه می‌داند، بنابراین آنها از ترفند شناخته شده‌ای به نام «زمان نگاه کردن نوزاد» برای تجسم آنچه در مغز کودکان است استفاده کردند. ایده این است که زل زدن کودک به چیز ناآشنا طولانی‌تر از نگاه کردن به چیزهای آشنا خواهد بود. این به محققان پنجره‌ای به آنچه که نوزادان انتظارش دارند و آنچه از آن شگفت زده می‌شوند را می‌دهد.

کار روی این پژوهش رنگ توسط دانشمندانی به رهبری آنه فرانکلین، پژوهشگر شناختی و ادراکی در دانشگاه ساسکس در انگلستان با نشان دادن ۱۴ طیف مختلف رنگ (هر یک از بخش‌های مختلف چرخ رنگ)  به کودکان ۴۶ ماهه انجام شد. اگر نوزاد به رنگ جدید طولانی‌تر از یکی قبلی نگاه می‌کرد، آزمون کنندگان نتیجه می‌گرفتند که نوزاد رنگ متفاوتی را ملاحظه کرده است.

این تیم دریافت که قابلیت اعتماد نوزادان به محدوده رنگ در ۵ دسته طبقه‌بندی می‌شد: قرمز، زرد، سبز، آبی، و بنفش. چون این کودکان زمان زیادی برای یادگیری زبان -و حتی مفاهیم- نداشتنند، این پژوهشگران گمان می‌کنند که این بخش از رنگ‌ها ذاتا زیستی (بیولوژیکی) هستند، آنها در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم گزارش دادند.

یک پایه عصبی برای این تشخیص ممکن است به دو مسیر عصبی که سیگنال‌های نور را از شبیکه چشم حمل می‌کنند تکیه کند. یک به محدوده‌های بین قرمز گیلاسی و سبز دودی و دیگر به طیف بین بنفش و سبز فسفری پاسخ می‌دهد که تقریبا با یکی از محدوده‌های رنگی که نوزادان شناسایی کردند منطبق است، فرانکلین گفت. چرا نوزادن رنگ زرد و سرخ را در دو دسته مجزا برگرداندند، در حالی که مسیر عصبی مغزی وجود ندارد، این هنوز یک راز باقی مانده است.

«در مجموع یافته‌های ما نشان می‌دهد که چگونگی تقسیم رنگ‌ها به وسیله ما خودسرانه نیست، بلکه خطوط گسلی زیستی همگانی وجود دارد،» او گفت. فرانکلین می‌گوید بیشتر فرهنگ‌ها رنگ‌ها را به این شیوه تقسیم کرده‌اند، بر طبق داده‌هایی که از پژوهش رنگ جهانی جمع آوری شد. «ما همه با قالب‌های یکسانی کار می‌کنیم.»

وبستر می‌گوید این مطالعه «واقعا آشکاری زیبا» از یک ایده گسترده‌تر در پژوهش ادراکی است: که مغز مخصوصا به طیف معینی در امتداد یک زنجیره حساس است. مطالعات قبلی نشان داد که افراد، از جمله نوزادها، نسبت به ترازبندی‌های افقی و عمودی خطوط نسبت به دیگر زاویه‌ها هم آهنگ‌تر هستند. حساس بودن به دسته‌های رنگ و ترازبندی‌ها ممکن است به اولین اجداد ما در زنده ماندن کمک کرده باشد، او گفت.

اما دانشمندان شناختی دیگری مانند ریک هنلی و دبی رابینسون در دانشگاه اسکس در انگلستان قانع نشده‌اند که این یافته‌های ویژگی‌های جهانی ادارک رنگ را رنگ را آشکار می‌کند. به یک دلیل، برخی از سازمان‌ها به پژوهش جهانی رنگ برای برداشت غلط از پاسخ‌های جامعه‌ها منتقد بوده‌اند، آنها در ایمیلی نوشتند. و بیشتر،‌«این مولفان تنها کودکان ۶ ماهه با والدین انگلیسی زبان آزمون کردند و بنابراین این نتایج نمی‌تواند به نوزادان دیگر فرهنگ‌ها تعمیم داده شود.»

دیدگاه‌تان را بنویسید: