موریانه خوار

افسانه اینکه مورچه‌خوارها نمی‌توانند آب بنوشند از هم گسیخته شد

موریانه‌خوارها در نوشیدن مشکل دارند. دانشمندان سال‌ها در تلاش برای کشف این بودند که چگونه این حیوانات مورچه دوست یکی از مواد تشکیل دهنده مهم برای زندگی در وحش را جذب می‌کنند: آب. اکنون، تیمی از پژوهشگران فکر می‌کنند پاسخش را یافته‌اند.

بیشتر مطالعه‌های دانشمندان فرض می‌کرد که موریانه‌خورها – موجودات شبانگردی که در بیابان‌های فرعی صحرای بزرگ آفریقا زندگی می‌کنند – نمی‌توانند بنوشند، بلکه به جای آن آب را به وسیله سوخت و سازهای خمیرهای درون موریانه‌ها، مورچه‌ها، و نوع نادری از میوه به نام خیار آرداواک به دست می‌آورند. این بدفهمی به دلیل قحطی مدرک شیوع یافت، این را گراهام کرلی، وحش‌شناسی در دانشگاه میتروپولیتن ماندلا در پورت الیزابت، آفریقای جنوبی، و مولف رهبر مطالعه جدید گفت. موریانه‌خوارها سخت پنهان‌کار هستند، روزهایشان را در پناهگاه‌های زیر زمینی که ۱۰ متر عمق دارد صرف می‌کنند. و چون آنها بافت انعکاسی ندارند که چشم‌هایشان را در شب بدرخشاند، پیگیری و مشاهده کارهایی که انجام می‌دهند برای دانشمندان سخت است. چند مشاهدات وحش از نوشیدن در افسانه علمی نتیجه شده بود. «این ادبیات کاملا گیج کننده بود،» کرلی می‌گوید.

بنابراین کرلی و تیمش از طریق مطالعات گذشته و چندین گزارش اجرا شده روی  نوشیدن موریانه‌خوارها در وحش، از جمله چهار تصویر و یک ویدیو به ماهی‌گیری پرداختند، این تیم این ماه در ژورنال آفریقایی بوم‌شناسی گزارش داد. موریانه‌خوارهایی دیده شده است که آب را از چندین رودخانه، یک گودال آب باران، و آب‌های در نزدیکی یک سد در آفریقای جنوبی را  مزه مزه می‌کردند. با یکدیگر، کرلی امیدوار است این مشاهدات – که توسط دیگر پژوهشگران، عکاسان حیات وحش، و تکاورهای زمینی ساخته شده – این ایده را راحت کند که موریانه‌خوارها آب نمی‌خورند.

آمیلا کلارک بعید است با این یافته‌ها شگفت زده شود. مشکل نوشیدن موریانه‌خوارها آنطور که برای دیگر دانشمندان مرموز است برای او نبوده است، این حرفی است که این زیست شناس حیات وحش در کالج دامپزشکی سلطنتی در لندن گفت. باغ‌ وحش‌ها، برای مثال، مدت‌ها است که می‌دانند نوشیدن موریانه‌‌خوارها به شکلی است که دیگر حیوانات مورچه خوار و موریانه خوار می‌نوشند: فرو بردن دهان بلندشان در آب. او می‌گوید که موریانه‌خوارهای اسیر شده در حیات وحش اغلب رژیم غذایی خشک دارند. با این حال، «رفتار اسیر شده‌ها اغلب پیش‌بینی کننده ضعیف رفتار در وحش است،» او گفت.

حتی اگر این افسانه از هم فروپاشیده باشد، تلاش‌های کرلی می‌تواند به افزایش آگاهی‌ها از موریانه‌خوارها در وحش که تحت فشار تغییرات آب و هوا، تخریب زیستگاه، و اختلالات اکوسیستم است، کمک کند، کلارک گفت، کسی که رژیم‌های غذایی آرمادیلو، موریانه‌خوار، و مورچه خوار را مطالعه کرده است. «موریانه‌خوارها مورد حفاظت قطب توتم هستند، چون آنها گونه‌های سنگ کلیدی مانند پانداها یا کوالاها نیستند که هر شخصی فکر کند که ناز و زیبا هستند،» او گفت.

کرلی موافق است. او نگران است که تغییرات آب و هوایی می‌تواند تغییرات جبران ناشندنی در نواحی خشک که موریانه‌خوارها اکنون در آن زندگی می‌کنند بگذارد، و موجودیت آنها را تهدید بکند. «این سیستم‌ها در آینده خشک‌تر می‌شوند و ما هیچ ایده‌ای نداریم که چه پیش می‌آید،» او گفت. این می‌تواند حتیروی موریانه‌خوارها تاثیر گذارتر باشد، چون لانه‌های زیر زمینی به رشد گیاهان کمک کرده و توسط گرازها، حشرات و حتی انسان برای محافظت استفاده شده است.

دیدگاه‌تان را بنویسید: