مسیریابی را با هدف کمینه کردن بیشینه فاصله میان دو نود در مسیر روتینگ، و بیشینه کردن تعداد پرش‌ها

راه‌اندازی شبکه در سه گام اجرا می‌شود: بوت استریپینگ، راه‌اندازی مسیر، و خوشه‌بندی

در طول فرایند بوت‌استریپینگ به همه نودها و گیت‌وای ها آی‌.دی منحصر به فرد اختصاص داده می‌شود، سپس نودها و گیت‌وایها با استفاده از پروتکل لایه مک آی.دی خود را منتشر می‌کنند. بنابراین گیت‌وای ها می‌توانند آی.دی گیت‌وایها و نودها درون محدوده ارتباطایشان را دانسته و اطلاعات شبکه محلی‌شان را به بیس‌استیشن بفرستند. اکنون با استفاده از اطلاعات به دست آمده این شبکه، بیس‌استیشن الگوریتم مسیریابی و خوشه‌بندی را اجرا می‌کند، توجه کنید که پس از اجرای الگوریتم مسیریابی، بیس استیشن از ست‌آپ مسیر پایانی برای تشکیل مناسب خوشه استفاده می‌کند. پس از اجرای مسیریابی و خوشه‌بندی، گیت‌وایها از پرش بعدی به سوی بیس‌استیشن آگاه شده و نودسنسورها از آی.دی گیت‌وایهایشان آگاه می‌گردند. سپس گیت‌وایها یک زمانبندی خاص را برای رابطه میان خوشه‌ای برای حسگرهایشان می‌فرستند. گیت‌وایهای از پروتکل مک برای رابطه برقرار کردن با پرش نود بعدی به سوی بیس‌استیشن استفاده می‌کنند. الگوریتم‌های خوشه‌بندی و مسیریابی در زیر آمده است.


فرمول نویسی برنامه ریزی خطی برای مسیریابی

اکنون ما مشکل مسیریابی را با هدف کمینه کردن بیشینه فاصله میان دو نود در مسیر روتینگ، و بیشینه کردن تعداد پرش‌ها را نشان می‌دهیم.

بیایید (ای آی جی) را به عنوان یک متغیر بولی به صورت زیر تعریف کنیم:

برنامه ریزی خطی مشکل مسیریابی به شکل زیر فرمول می‌شود:

دیدگاه‌تان را بنویسید: