مرگ مغزی

آزمایش‌ها و تلاشها برای برگرداندن افراد مرگ مغزی شده به زندگی

بنگلور، هند – شورای تحقیقات پزشکی هند (ICMR) شواهدی از خطاها و تخلفات پروژه‌ای که دنبال احیای قربانیان تصادفات مبتلا به مرگ مغزی بود را شناسایی کرد. این پروژه ReAnima نام دارد.

در ماه می، همانشو بانسال، جراح ارتوپدی در بیمارستان آنوپام ایالت اوتارکند در شمال هند، برنامه‌ای را برای درمان ۲۰ فرد مرگ مغزی اعلام کرد. از موارد این برنامه درمانی، ترکیبی از تزریق سلول‌های بنیادی مزانشیمی و پپتیدها، و تحریک لیزر ترانس کرانیال و عصب مدیان اعلام شد. تحریک لیزر ترانس کرانیال شامل پالس‌های درخشان مادون قرمز به مغز است؛ تحریک عصب مدیان، تحریک الکتریکی عصب اصلی‌ای است که از گردن به بازوها می‌رود. این دو روش برای بهبود شناخت در بیماران مبتلا به آسیب‌های مغزی نشان داده شده است. بیوکوارک، شرکت زیست‌فناوری در فیلادلفیا  آمریکا، اعلام آمادگی حمایت از پروژه آزمایشی استفاده از پپتیدها برای بازسازی سلول‌های مغز کرده است.

در مصاحبه‌ای که در فصل بهار بانسال با رسانه‌ای هندی انجام داد، بانسال هدفش را بازگشت بیماران مرگ مغزی از مرگ به «حالت هوشیاری مینیمال» که در آن بیماران سو سویی از هوشیاری نشان می‌دهند اعلام کرد- مثل حرکت چشمان برای دنبال کردن اشیا. اگر چه شواهد اندکی از اینکه افراد مرگ مغزی می‌توانند چنین کارکردهایی را بازیابی کنند وجود دارد، بانسال می‌گوید نوشته‌های پزشکی تعداد قابل توجهی از مواردی که افراد از حال هوشیاری مینیمال به حالت هوشیاری کامل رسیدند وجود دارد.

دیگر پژوهشگران اشاره می‌کنند که این پروژه غیر ممکن است – که شروع شود- به اهدافش برسد. دنیل برنت، عصب شناس دانشگاه کاردیف انگلستان در این باره گفت: در سال‌های اخیر اثبات‌ها و مدارک فراونی از اینکه مغز و سیستم عصبی عنصری ثابت و مرمت ناپذیر هستند ارائه شده است. این ایده که فرد مرگ مغزی شده را بتوان به حالت هوشیاری برگرداند، دور از ذهن به نظر می‌رسد. مجلات پزشکی گاهی وقت‌ها گزارش‌هایی از بازگشت افراد دچار مرگ مغزی شده به حالت هوشیاری و کارکردی کامل می‌دهند، اما پژوهشگران استدلال می‌کنند که چنین مواردی به سختی تفسیر می‌شود و اغلب گواهی اثبات مرگ مغزی مانند تست آپنه را ندارند. تست آپنه بررسی می‌کند که آیا ساقه مغز تلاشی برای تنفس می‌کند یا خیر.

دانشمندان و پزشکان همچنین نگرانی‌های در رابطه با مسائل اخلاقی آزمون ReAnima  دارند. عمار جسانی، سردبیر ژورنال هندی اخلاق پزشکی در بمبئی می‌گوید: یکی از نگرانی‌های اخلاقی در این رابطه استفاده از درمان‌هایی است که قبلا روی حیوانات آزمایش نشده است. «وقتی که ساقه مغز کاملا بمیرد و هیچ شناخت و آگاهی وجود نداشته باشد نمی‌توان روی چند مطالعه منفصل تاکید دارد. اگر این آزمایش درست است پس چرا روی حیوانات جواب نمی‌دهد؟.» حتی اگر این آزمایش موفق شود و بتواند افراد دچار مرگ مغزی شده را به حالت هوشیاری مینیمال بیاورد، آن وقت اعضای خانواده این فرد دچار آسیب‌های روانی می‌شوند.

در یک بیانیه مطبوعاتی، باسنال استدلال کرد که هیچ مدل حیوانی خوبی برای مرگ مغزی انسان وجود ندارد. در مصاحبه با یکی از برنامه‌های رسانه‌ای از بانسال پرسیده شد که اگر فرد از حالت مرگ مغزی به حالت هوشیاری کمینه رسید، اما پیشرفت‌ها در همین هوشیاری کمینه بماند چه برنامه‌ای برای آینده این فرد دارد. بانسال پاسخ داد که تیمش در ابتدا «برنامه‌ای برای آن نداشت»، اما بیمه‌ای برای پوشش تمام هزینه‌های مراقبت از این بیماران تهیه کرده است. با این جال تیم ReAnima  هنوز سخت تلاش می‌کند اعضای خانواده افراد مرگ مغزی شده را قانع کنند تا اجازه دهند قربانیان تصادفات مرگ مغزی وارده این آزمایش شوند.

شورای تحقیقات پزشکی هند ICMR تخلف و خطا در این پروژه، ار جمله نگرفتن مجوز برای ادامه دادن از اداره کنترل عمومی دارویی هند شناسایی کرد. در هند انجام هر آزمایش بالینی نیاز به کسب مجوز از اداره کنترل عمومی دارویی هند دارد. گیتا جاتوانی رئیس وظیفه ICMR در دهلی نو در این خصوص گفت:  سینگ باید فورا این آزمایش را متوقف کند. بانستال در گفتگویی با مجله ساینس در این خصوص گفت: این پروژه هیچ ربطی به  ICMR ندارد. مسئولین بیوکوارک می‌گویند که اگر این پروژه دستور توقفش صادر شود، آنها در نهایت پروژه را در خارج از هند ادامه می‌دهند. «عجله‌ای نداریم، مطمئنا در مسیرمان به مانع‌های فراوانی می‌خوریم، اما این پروژه ادامه می‌یابد.»

منبع: ساینس

دیدگاه‌تان را بنویسید: