فیلم غم انگیز

فیلم‌های غم‌انگیز میزان پیوند اجتماعی و تحمل‌ درد‌های فیزیکی را افزایش می‌دهد

اگر به اندازه‌ کافی سن داشته‌اید تا فیلم PG-13 در ۱۹۹۷ را دیده باشید، احتمالا تایتانیک را هم دیده‌اید. و احتمالا گریه کرده‌اید. ممکن است این فیلم‌ها را چندین بار دیده باشید. این فیلم‌های هق هقی پرفروشترین فیلم‌های تاریخ سینما هستند.

اکنون مطالعه جدیدی نشان می‌دهد که چرا مردم می‌خواهند بارها و بارها تراژدی‌هایی چون تایتانیک را ببینند: تماشای درام‌ها پیوند‌های اجتماعی و حتی تحمل درد‌های فیزیکی را افزایش می‌دهد.

چرا پول و وقتمان را برای خواندن رمان‌ها و دیدن فیلم‌هایی که ما را به گریه می‌اندازند هدر می‌دهیم؟ روانشناس تکاملی، رابین دانبار از دانشگاه آکسفورد بریتانیا همراه با گروهش روی این موضوع تحقیق می‌کنند. در تحقیقات قبلی با بررسی گروه‌های رقص، آوازخوانی‌ها و خنده دریافتند که فعالیت‌های آنها موجب آزاد شدن اندورفین در مغز می‌شود. اندورفین باعث می‌گردد احساس خوبی به شرکت‌ها کننده‌ها دست دهد، پیوند میان آنها قوی‌تر شد و تحمل دردشان افزایش یابد.

برای بررسی این موضوع، دانبار و همکارانش ۱۶۹ فرد را به تماشای استوارت دعوت کردند. استورات فیلمی برای نمایش در تلوزیون ساخته شده بود. این فیلم تجارب یک مرد بی‌خانمان معلول که در کودکی مورد آزار جنسی قرار گرفته بود را به تصویر می‌کشد. این فرد الکلی می‌شود، به زندان می‌افتد و در آخر خود را جلوی قطار می‌اندازد و می‌میرد. داستان از زبان فردی که بسیار نزدیک فاجعه است بیان می‌شود. دانبار می‌گوید، مردم سراسر غرق در اشک بودند.

پژوهشگران گروهی دیگر شامل ۶۸ نفر را به دیدن مستند «پشت صحنه تاریخ طبیعی لندن» و «در جستجوی طلای ایرلندی» که به ترتیب به بررسی تاریخ لندن و زمین‌شناسی و باستان‌شناسی ایرلند می‌پرداخت دعوت کردند.

برای مقایسه این دو گروه معیارهایی چون حس تعلق میان شرکت‌کنندگان با هم و با شخصیت‌های فیلم، و میزان احساس تعریف شد. قبل و بعد از نمایش‌ فیلم‌ها این معیارها در شرکت‌‌ کنندگان سنجیده شد.

نتایج همان گونه که پیش بینی می‌شد بود، احساس تعلق و تحمل درد میان افرادی که استوارت تماشا کرده بودند بیشتر بود.

دیدگاه‌تان را بنویسید: