تماشای این پرنده‌های کوچک نشان می‌دهد چگونه دایناسورها پرواز یاد گرفتند

اگر تا حالا دیدید یک پرنده چطور از این شاخه به آن شاخه برای یافتن غذا می‌پرد، شما نگاه اجمالی به اینکه چطور دایناسورهای ما قبل تاریخ پرش کنان و پرواز کنان در میان درختان جنگل غذا را کاوش می‌کردند به دست آورده‌اید. این چیزی است که محققان پس از آموزش چهار طوطی آسمانی – طوطی کوچک وسمه رنگی که تنها ۱۳ سانتی‌متر طول دارد- برای پریدن و پرواز کردن و به دست آوردن دانه گندم به عنوان پاداش گفتند. این پژوهشگران قفسی را طراحی کردند که درونش نشیمن گاه چوبی پرنده‌ها مجهز به سنسورهایی برای اندازه‌گیری نیروی پای پرنده‌ها قرار داده شده بود. به علاوه در دور تا دور و درون قفس دوربین‌های با سرعت بالا برای اندازه‌گیری ضربات بال پرنده‌ها هنگام پرش از شاخه به شاخه‌ی دیگر قرار داده شد. برای پرش‌های کوتاه این پرنده‌ها عمدتا پاهایشان را به عنوان منبع اصلی برای بلند شدن استفاده کرده و از بالهایشان صرفا برای «کنترل برخوردها» بهره می‌گیرند که در آن پاهای این پرنده‌ها ضربه‌ها از شاخه جذب می‌کند. در طول پرش‌های طولانی این طوطی‌ها بیشتر روی نیروهای تولید شده از بال‌هایشان بهره می‌گرفتند. با استفاده از مدل‌های پرش و بال و پر زدن این طوطی‌ها، پژوهشگران تخمین می‌زنند که چگونه چهار دایناسور پرنده شکل ممکن است از صلاح‌های بال شکلشان استفاده کرده باشند. آرکئوپتریکس و میکروراپتور – دایناسورهای بال داری که به احتمال زیاد بین درختان می‌پریدند – در ارتقا  طیف پرش کردنشان به بیش از ۲۰ درصد موفق بودند. دایناسسایورهای پردار بزرگتری چون پیشا کهن بال و دُم بال نمی‌توانستند نیروی کافی از بال‌هایشان برای غلبه بر وزنشان تولید کرده یا پرش کردنشان را بهبود ببخشند. این دانشمندان حدس می‌زنند که آرکئوپتریکس در رقابت با دیگر رقبان  از پرش و بال و پر زدن برای استفاده از کمترین انرژی جهت به دست آوردن غذا استفاده می‌کرد. بنابراین، اگر آرکئوپتریکس در رقابت‌های پرش طول المپیک شرکت می‌کرد ممکن بود پرواز کردنش را بهبود ببخشد.

دیدگاه‌تان را بنویسید: