دیابت

آیا دیابت مانند جنون گاوی مسری است؟

پریون‌ها، پروتئین‌های توطئه‌بازی هستند که مانند عامل‌های عفونی پخش شده و منجر به شرایط مرگباری چون جنون گاوی می‌شوند. مطالعه جدید نشان داد که نوعی پروتئینی درگیر با دیابت شباهت‌هایی با پریون‌های تبه‌کار دارد. پژوهشگران دیابت‌ها را از یک موش به موش دیگری فقط با تزریق این پروتئین منتقل کردند. نتایج نشان نمی‌هد که دیابت در دسته بیماری‌های مسری چون سرماخوردگی قرار دارد، اما تزریق خون، یا حتی خوارک، ممکن است موجب پخش این بیماری شود.

این کار «بسیار هیجان‌انگیز» است و به خوبی برای نشان دادن اینکه این پروتئین رفتار پریون‌ مانند دارد مستند سازی شده است، این گفته زیست‌شناسی به نام ویتولد سورویز است که در این پژوهش درگیر نبود. با این حال او نسبت به پریدن برای نتیجه‌گیری واگیری دیابت از فردی به فرد دیگر محتاط است. این مطالعه «احتمالاتی» را برخیزانده است، او گفت، اما «باید مشخص شود».

پریون‌ها، پروتئین‌های بد آمیخته شده‌ای هستند که می‌توانند موجب بد آمیخته شده پروتئین‌های طبیعی آمیخته شدن با خودشان شوند. زمانی که این تبدیل در مغز روی دهد، پروتئین‌های بد آمیخته شده درون سلول‌ها گروه می‌شوند و آنها را می‌کشند. اگرچه بیماری‌های پریون در افراد نایاب است، آنها بعضی از شباهت‌ها با بیماری‌های عمومی‌تر به اشتراک می‌گذارند. برای مثال بیماری آلزایمر قطرات پروتئین بدشکل یافته مشهوری به نام بتا آمیلوئید‌ ست که در مغز ساخته می‌شود. بیماری پارکینسون و هانتیگتون، دو تا از بیماری مغزی دیگری هستند که چنین ویژگی‌هایی دارند.

در نگاه اول، هر  دو نوع دیابت، که مردم قابلیت کنترل سطوح گلوکوز خونشان را از دست می‌هند، به نظر نمی‌رسد هیچ رابطه‌ای با بیماری‌های پریونی یا عصبی مغزی داشته باشند. اما در افرادی که این شکل از دیابت دارند، توده پروتئین‌های سلول‌های لوزه‌المعده که به پلی اتیل آمیلوئید جزیره‌ای (IAPP ) شناخته شده‌ هستند را متراکم می‌کند، چیزی بسیار شبیه به آمیلوئید β که در بیماری آلزایمر تجمع می‌یابد. ته‌نشین‌های این پروتئین‌ها می‌تواند منجر به کشته شدن تعدای از سلول‌های β در پانکراس که تولید کننده هورمون انسولین است می‌شود.

در این مطالعه جدید، کلادیو سوتو، زیست عصب‌شناس و بیوشیمیدان از مدسه پزشکی مک‌گاورن در مرکز علوم پزشکی دانشگاه تگزاس و همکارانش آزمودند که آیا IAPP ها به تنهایی می‌تواند دیابت را در موش برانگیزانند. این پژوهشگران با کشت سلول‌های پانکراس از انسان‌های سالم و از موش جوانی که برای ترکیب مقدار بزرگی از IAPP  انسان مهندسی شده بود کارشان را شروع کردند. زمانی که این دانشمندان موادی از پانکراس‌های موش مهندسی شده قبلی که به تازگی دیابت دار شده بود را به موش جدید اظافه کردند، توده‌ای از IAPP در سلول‌های کشت شده جوانه زدند. این توده‌ها همچنین زمانی که این سلول‌ها در معرض توده‌های درهم پیچیده‌شده IAPP آزمایشگاهی ترکیب شده قرار گرفتند نیز ظاهر شدند، این پژوهشگران امروز به صورت آنلاین در ژورنال پزشکی تجربی گزارش دادند.

سپس، سوتو و تیمش آزمون کردند که آیا توده‌های IAPP  در موش زنده تحریک می‌شود. جوندگان جوانی که برای پیچاندن IAPP  انسانی اصلاح ژنتیکی شده بود به طور طبیعی سالم بودند، اما زمانی که دانشمندان به آن‌ها IAPP  ترکیبی (موادی از پانکراس موش دیابتی) تزریق کردند کنگلومرهای IAPP در پانکراس‌های این موش‌ها تشکیل شد. همچنان با پریون‌ها، تکه‌های IAPP  بدآمیخته شده مانند بذری عمل کردند که به رشد خوشه‌های جدیدی از پروتئین‌های ناهنجار سیخک زد.

این دانشمندان سپس بررسی کردند که آیا تحریک کنگلومرهای IAPP  در موش موجب جرقه زدن علائم دیابت نوع ۲ می‌شود. که چنین شد. غلظت گلوکز خون حیوانات تحت تاثیر قرار گرفته شده بالاتر از حیوانات گروه کنترل بود. و مانند افرادی که دیابت دارند، این حیوانات آزمون‌های تحمل گلوکز غیر هنجار را گذراند، این آزمون توانایی متابولویز دوز شکر  آنها را اندازه گرفت. نتیجه قابل توجه اینکه تعداد زیادی از سلول‌های β  در هر یک از پانکراس‌های موش‌ها وجود داشت.

«ما می‌توانیم بیماری‌‌های تمام متورم را تنها با توزیع این ترکیبات پروتئینی ایجاد کنیم»، سوتو گفت. او سریعا افزود که این نتایج بدان معنا نیست که دیابت از طریق تعاملات میان افراد منتقل می‌شود. «این مانند آنفلوانزا نیست.» با این حال او می‌گوید که این پژوهشگران برای آزمودن اینکه شیوع بیماری‌های از مسیر‌های دنبال‌ شده توسط پریون‌های سنتیی مانند انتقال خون یا پیوند اعضا برنامه دارند. سوتو می‌گوید که مردم ممکن است در معرض احتمال دیابت در مواد غذایی باشند، برای مثال اگر افراد گوشت حیواناتی که پانکراس آنها شروع به جمع آوری IAPP کرده باشد احتمال انتقال دیابت به افراد وجود دارد.

دیوید همیس، بیوشیمیدان و زیست‌شناسی که در مدرسه پزشکی دانشگاه بوستون روی پریون‌ها مطالعه می‌کند فکر می‌کند که احتمال انتقال بین افراد «بیش از حد» زیاد در نظر گرفته شده است. او می‌گوید که این پژوهشگران بیماری‌ها را از طریق ابزارهای مصنوعی، یعنی تزریق عصاره‌های پانکراس‌ از موش دیابتی انجام دادند، و « راهی مانند این که درگیر در پانکراس انسان باشد وجود ندارد.»

دیدگاه‌تان را بنویسید: